Tuesday, 14 November 2017

Ramaben Chuvadiya's daughters Kinjal wishes to join police force while 6 year old Vandan wants to fly aircrafts!!

Ramaben Chuvadiya with Mittal Patel and her daughters
at our Unnati Hostel 
“My Kinjal wants to join police force when she grows up, seriously!!” she said with a smirk. “He has been drinking a lot. And this leads to daily quarrels. Unfortunately, my daughters have to witness  all such fights. I could not send my elder daughters Anju and Kajal to school because we never had enough money. I am so happy  now that my Kinjal and Poonam are studying with you. Last year Poori also joined her two elder sisters. I haven’t studied much hence, earn living doing all sort of random labour works like working on farm or work at coal making. My elder daughters also join me and help earn for the family. Their father has injured his back in an accident and hence cannot work, leaving  the responsibility of earning for the family on us. We have a small piece of land but, this year’s rain washed away our land. The well also needs to be repaired. We do not have money to get such jobs done. If you could give us some loan we can repair the land and the well and cultivate it to earn a little extra.”

Extremely upfront Ramaben Chuvadiya is from Tarkiya village and stays in a hut made of mud and cow dung. She comes to drop her daughters twice a year and visits them whenever she feels like seeing them. “Ben, you please take care of my daughters. They are my future!” Her daughters too are extremely hardworking and polite. Very nice daughters, indeed.

Three years ago, Ramaben borrowed Rs. 500 to send Kinjal to VSSM operated hostel. The money was to buy things that she might need at the hostel. Few days into the hostel life Kinjal began feeling lonely and complained of not liking it here and wanting to quit studying. This saddened Ramaben. “I went against your father’s wish, have spent Rs. 500 to bring you here, the community had laughed at me and now if you do not complete your studies people will make fun of me.” This was the only time Ramaben was required to talk like this with Kinjal. After this episode, Kinjal has never complained and puts hard work in studies. If she does not get into police force she wishes to be a lawyer.

Ramaben has six daughters. The youngest Vandan who just turned 6 will also be in our hostel next year. And she wishes to be a pilot someday!!!

“Ramaben, may all the daughters of this land be fortunate enough to have a mother like you. We salute your spirit, resolve and commitment. You are an inspiration to many and a living example of inherent power that women possess…”

We have decided to extend Rs. 50,000 as interest free loan to Ramaben, will be giving her the cheque within two days. The money will be utilized to repair the land and the well.

We wish you mental peace and prosperity always!!

In the picture - The beautiful moments we get to spend with some fiery human begins!! That is us Ramaben, her daughters and I….

‘લો હાસુ કઉં મારી કિંજલને પોલીસ થાવું સે ઈના બાપાને થોડા ઠીક કરવા સે ને એટલે’...આવું કહીને એ થોડુ હસ્યા પછી કહ્યું, ‘એ દારૃની લતે ચડી ગ્યા સે તે નીત ઝઘડા થાય ઈમની હારે. મારી દીકરીયુ આ બધુ જુએ ને એટલે. મોટી અંજુ ને કાજલને નો ભણાવી હકી. પાહે પૈસા નહીં એટલે. પણ કિંજલ ને પૂનમને તમારી હોસ્ટેલમાં મુક્યા પસી હવે નિરાંત સે. ગઈ સાલ પુરીનેય મૂકી દીધી. હું તો ચાર ચોપડી ભણી. કોલસા પાડવા, નીંદવા ને ખેતરમાં બકાલુ ઉતારવા હું ને મારી બે દીકરીઓ જઈએ. ઈના બાપાને એકસીડન થ્યો ને કમરના મણકામાં ફાટ પડી ગઈ તે ઈ કાંઈ કામ નથ કરતા. ઘરનો બધો ભાર અમાર મા- દીકરીઓ ઉપર. અમાર નાની જમીન સે. ઓણ વરસાદ આયો ન ઈમાં જમીન ધોવાઈ ગઈ ને કુવો કર્યો સે એને ફરી સારવો જોશે. અમારી પાહે પૈસાની સગવડ નથ. તમે લોન દયો તો આ બધુ કરાવી દઈએ ને અમારી જમીનમાં અમે ખેતીએ કરીએ.’

ગાર માટીના ઘરમાં રહેતા તરકિયાગામના રમાબહેન #ચુંવાળિયા_કોળી નિયમિત વેકેશનમાં દીકરીઓને લેવા ને વચમાં ક્યારેય ક્યારેક મળવા આવી જાય. ‘બેન તમે ધાન દેજો હો દીકરીઓના ભણવા માથે... મારે ઈમનો જ આશરો સે.’ એવી વાત કરે ને સામે દીકરીઓય એવી સરસ. ખુબ મહેનત કરે.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં કિંજલને  હોસ્ટેલમાં રુ. પાંચસો ઉછીના લઈને થોડી ઘણી વસ્તુઓ સાથે ભણવા મોકલેલી. કિંજલે થોડા દિવસમાં જ નથી ફાવતું. નથી ભણવું એવું રમાબહેનને કહ્યું ત્યારે રમાબહેન સાવ હતાશ થઈ ગયેલા. ‘પાંચસો ખર્ચીને તને આંય મુકી સે ને તારા બાપાની ઉપરવટ જઈને તુ ભણે એવો હરખ મે રાખ્યો ને તુ પાસી આવે તો ઈ બધા માથે પાણી ફરી વળે. ગામનાય મારી મજાક કરશે. જબરી આઈ છોકરી ભણાવવાવાળી... ’

કિંજલને રમાબહેને આ વાત એક જ વખત કહી. ને ડાહી કિંજલે એ પછી કોઈ દિવસ ભણવામાં પાછુ વળીને જોયું નથી. ખુબ મહેનત કરે. #પોલીસ થવાની તમન્ના પહેલી ને એ ના થાય તો વકીલ...
રમાબહેનને છ દિકરીઓ. નાની વંદન છ વર્ષની થઈ. આવતા વર્ષે એય હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. એને તો પાયલોટ થવું છે. 

રમાબહેન જેવી ‘મા’ દરેક દીકરીની હોય તો આ દેશની એકેય દીકરી #ભણ્યા વગર નહીં રહે એ વાત સો ટકાની.... એમની મહેનત અને અત્યાર સુધી કરેલા સંઘર્ષને સલામ..ને #સ્ત્રીશક્તિનું રમાબહેન જીવતું ઉદાહરણ... 

અમે લોન માટેની પ્રક્રિયા કરી દીધી. બે દિવસમાં વગર વ્યાજે ખેતીની જમીન ઠીક કરવાને કુવો સારવા રુ. પચાસ હજાર VSSMમાંથી આપીશું. માનસીક અને આર્થિક રીતે સુખી થાવ એ ભાવના અમારી.....
રમાબહેનને બધી દીકરો સાથે મજાની પળો... ઘણું તો આજે પહેલીવાર એમણે કહ્યું જે દરેક સ્ત્રી જાણે તો હિંમત આવી જાય. લખીશ એના વિષેય નિરાંતે....

#Education for all #Girls_Education #Mittal_Patel #nomadicgirls#nomadsofgujarat #nomadsofindia #RightToEducation#VSSM#VSSM_for_Education#ChuwaliaKoli#Dream#InterestfreeloanforNomads



Wednesday, 8 November 2017

Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children.


Smiling Manisha Devipujak after the emotional moments
Manisha Devipujak's parents came to drop her for the
first time at our hostel
Manisha is the brightest amoungst Babiben and Bhagabhai Devipujak’s 8 children. “Ben, I suffer from ulcers and remain ill most of the time. It would be impossible for me to come to drop Manisha every time. Consider her your own child and take care of her like so,” Bhagabhai had requested me when he had come to drop Manisha to the hostel for the first time. “I sell vegetables to earn living for the entire family, my husband  cannot work hard because of his medical condition, I travel to Rajkot every morning to buy vegetables at wholesale rates. I have a desire to make Manisha a doctor but we are too poor to afford her educational expenses.  I have heard that you educate children of poor like us hence, have brought my Manisha here. Now you are her parent, make her a doctor please!!” Babiben had shown so much confidence in us.

This was two years ago.

Manisha Devipujak on TV
Manisha is sharp and smart but a very sensitive and emotional child. Today she returned back to hostel after the Diwali vacation. On return she immediately came to my office, she utters “Didi….” And starts crying… we tried consoling her. After she could stop crying, “I feel sad at looking at my mother’s plight. She changes three rides to reach Rajkot to buy vegetables and does the same on her return. Two days back her finger got crushed while trying to shut the tempo door she was traveling in, she had fever because of that yet, she did not take a day off. She is worried the family will not have enough to eat if she takes a day off. Today she was very sad a because I had to return to the hostel and no one was in position to come and drop mel! I want to help her but just cannot do anything from here. Can’t you do something to help her?”

We asked Manisha to inquire what her mother needs and we told her to work very hard and focus on her studies so that she could be an earning member of her family and share her mother’s burden.

Manisha, as such is a very brave, intelligent and smart child but today she in distress and she got extremely emotional while talking to us. “Didi, will I be able to become a doctor one day?” she shared her turmoil.

“Why not? If you work hard you definitely will and don’t worry if we do not get you into medical course we will surely get you into nursing program. It is a similar profession.” This brought a smile on her face. On her way out she shared, “Didi, it takes quite a while to walk to school and all the three tuitions. If I get a cycle the commute will become a bit faster. Sir comes and picks me up if we request him to do so but it does not look nice to call up three different tuition teachers who are otherwise very busy with their own schedule.”

We definitely need to get a cycle for this committed and loving little girl.

The moment Manisha walked out of the office, we received a call from her mother, to inquire if Manisha had reached well and to bless us all. “Next year I am coming there with 10 Devipujak girls who are eager to come and study there. They all got excited when they saw Manisha on TV during 26th January program. Can you imagine a vegetable vendor’s daughter speaking on TV. Everyone in my village saw her on TV and began asking me to take their daughters to the same hostel where Manisha is studying…. They have realized education ensures better future!!”

That is Babiben who has not climbed a single step to school. How we wish all mothers have the same vision like her!!

“Manisha, you continue to work hard and realize your dream of becoming health provider in your village. Much love to you my child.”

In the pictures….Manisha on TV, when her parents came to drop her for the first time at the hostel and smiling Manisha after the emotional moments.

મનીષા બબીબહેન અને ભગાભાઈ #દેવીપૂજક ની દીકરી. સાત બહેનો ને એક ભાઈમાં મનીષા ખુબ #હોંશિયાર. અમારી #હોસ્ટેલમાં એ ભણવા આવી ત્યારે ભગાભાઈએ કહ્યું, ‘બેન મને અલ્સરની બિમારી સે હું કાંઈ મનીષાને આમ વારે ઘડીએ મુકવા નઈ આવી હકુ. તમારી ગણી ઈને હાચવજો.’ તો બબીબહેને કહ્યું, ‘હું બકાલુ વેચીને આખા ઘરનું પુરુ કરુ. ઈના બાપાથી ભારે કામ નથ થાતું. હું રોજ હવારના જીવાપરથી ઠેઠ રાજકોટ જાઉંને ન્યાંથી બકાલુ લાવું. મારી મનીષાને ડોક્ટર બનવાની લગની લાગી સે પણ અમે ગરીબ માણહ. ઈના ભણવાના ખર્ચા અમને નો પોષાય. અમારા ગરીબના છોકરાં તમે ભણાવો ઈ હાંભળ્યું એટલે ઈને આંય લઈન આયાં. હવે તમે જ ઈના માવતર ઈને #ડોક્ટર બનાવજો.’ બે વર્ષ પહેલાંની આ વાત...
મનીષા તદન લાગણીશીલ દીકરી. આજે વેકેશન પછી સીધી ઓફીસ આવી. ‘દીદી...’ બોલતા જ રડી પડી.... ધીમે ધીમે શાંત થઈ એટલે ભીના અવાજે બોલી, ‘મને મારી મમ્મી ઉપર ખુબ જીવ બળે છે. ત્રણ વાહન બદલીને એ બકાલુ લેવા રાજકોટ જાય ને ત્યાંથી ત્રણ વાહન બદલીને પાસી આવે. બે દી પહેલાં એ ટેમ્પામાં #બકાલુ લઈન આવતી તે એ વખતે ટેમ્પાનું ઠાંકણું બંધ કરતા ઈની આંગળી ચગદાઈ ગઈ. તાવ આવી ગ્યો તોય એક દી ઘેર ના રહી. કામ તો કરવું પડે નહીં તો ખઈએ શું? આજે હોસ્ટેલ આવવા હું એકલી નીકળી એટલે એ સાવ ઢીલી થઈ ગઈ. કોઈ મૂકવા નહોતું આવી શક્યું ને એટલે. મારે એના માટે કાંઈક કરવું છે પણ હું કાંઈ નથી કરી શકતી. તમે કાંઈ ના કરી શકો?’
મનીષાને એની મમ્મીને શાની મદદની જરૃર છે એ પુછવા કહ્યું ને ખુબ મન દઈને ભણવા કહ્યું. જેથી ભવિષ્યમાં એજ એની મમ્મીની મદદગાર બની શકે. 
મનીષા આમ તો ખુબ બહાદુર, હોંશિયાર અને જબરી દીકરી પણ આજે એ ખુબ ઢીલી હતી એના અવાજમાં પણ એ જેટલો સમય ઓફીસ પર રહી એટલો સમય ભીનાશ દેખાઈ. એ જઈ રહી હતી ત્યારે પાછી બોલી,
‘દીદી હું ડોક્ટર થઈશ ને?’
કેમ નહીં? તુ મહેનત કરીશ તો થવાની જ છે અને ના પણ થાય તો ચિંતા ના કર. તને મેડીકલ લાઈન ગમે છે તો અમે તને નર્સીંગમાં તો દાખલ કરાવી જ દઈશું. એય ડોક્ટર જેવું જ કહેવાય હ... એ પછી એ હસી ને.. જતા જતા દીદી સ્કુલ અને ત્રણ ટ્યુશન ચાલતા જવામાં ઘણો સમય જાય છે. સાયકલ હોય તો મને ઠીક રે. આમ તો હોસ્ટેલમાંથી સર ને ફોન કરુ તો એ લોકો લઈ જાય પણ ત્રણ #ટ્યુશન અલગ અલગ સમયે એ લોકોય કામમાં હોય મને વારે વારે ફોન કરવો ના ગમે એટલે...
સાયકલ તો આપવી જ રહી.. આવી સરસ મજાની ને પાછી ફુટડી ને એકદમ પ્રેમાળ દીકરીને...
મનીષા હોસ્ટેલમાં ગઈને એની મમ્મીનો ફોન આવ્યો. મની પોંગી ગઈનું પુછવા ને સાથે ઢગલો આશિર્વાદ આપવા. એમણે કહ્યું, ‘આવતા વરહે અમારી દેવીપૂજકોની બીજી દસ દીકરીઓનું કમઠાણ લઈન તમારી કન આવવાની સુ. 26મી #જાન્યુઆરીએ મનીષાએ ટીવીમાં #ભાષણ આલ્યુ તુ ઈ અમે જોયું. લો બકાલુ વેચવાવાળીની દીકરી ટીવીમાં ભાષણ આલતી થઈ ગઈ. અમાર ગામમાંય બધાયે જોયું તે મે બધાન કીધુએ ખરુ, તમારી દીકરીઓને હોત ભણવા મુકો. અન ભણતર એજ ભવિષ્ય સે...’
નિશાળનું એકેય પગથિયું નહીં ચડેલા બબીબહેન જેવી જ સ્વપ્ન દૃષ્ટા બધી ‘મા’ થઈ જાય તો કેવું સારુ....
ને મનીષાને ખુબ ભણ ,આગળ વધ ને તારા ગામમાં #ઓરોગ્યલક્ષી સેવામાં મદદરૃપ થવાની ભાવનાને પુરી કર...ખુબ વહાલ મારી દીકરી....
બબીબેનની ભાષામાં ટીવીમાં ભાષણ આપતી મની, પહેલીવાર મનીષાને સોંપવા આવેલા બબીબેનને ભગાભાઈ અને આજે થોડી લાગણીભરી પળો પછી હસતી મનીષા..

#Right_To_Education #VSSM #MittalPatel #Devipoojak #HostelForNomadicgirls #NomadicTribes #DenotifiedTribes #HumanApproach #Education #Droctor #Human_interest_news #Education_story #વિચરતીજાતિ #દેવીપૂજક



Tuesday, 31 October 2017

Our precious girls have come a long way, it has been a remarkable journey!!

Gujarat Samachar a leading Gujarati daily did an apt story
on the hostel and our girls

The normal visual that sweeps across our minds when we think of our girls who had just initiated into the hostel was something like this, shouting at each other, feast-fighting for irrelevant matters, using foul and abusive language, never liked to follow any time-table, disliked going to the school (as good as H. B. Kapadia)! The school hours seemed constraining to them as they could hardly sit still at one place beyond 15-20 minutes. The white leggings that are a part of their school uniform turned greyish black by the time they had finished their day at the school.  School shoes were something they dreaded to wear because they are used to walking without any footwear. They always looked for an opportunity where they could escape our sight and go to school wearing chappals. To escape doing homework they formed a habit of hiding the home-work notebook at such a place that it would be practically impossible find it!! The food was always eaten oh, not eaten gulped down with two hands!  Our nomadic girls were required to change their social skills in more than one way….


We wouldn’t say this was a wrong conduct but to help them socialize better we needed to groom them.  Nurturing these girls required a trained warden but, the wardens are usually believed to be stern, a quality our girls feared. Hence, we managed it with our own team and gradually noticed change all of them underwent. They began getting involved in the daily operation of the hostel, took responsibility of their peers and changed their conduct for better. At times, we needed to threaten them, “if you all refuse to behave properly, we will need to assign these tasks to a house warden!!” And such soft threats always made a proactive impact.

At times when the going gets difficult, they need to be lectured to which they say, “why don’t you make a CD of your lectures, whenever we experience the urge to behaving the old way, we will play this CD and remain sober!” Aren’t they smart, witty, sharp and extremely naughty?
  
 Gujarat Samachar, a leading Gujarati daily did an apt story on the hostel and our girls…

We are grateful to our donors who have been instrumental in helping these girls achieve their dreams…

ગાળો બોલવી, એક બીજાને સાવ સરળ રીતે મારી લેવું. નિયમ કે ટાઈમ ટેબલ પ્રમાણે જરાય વર્ચવાનું નહીં. એચ. બી.કાપડિયા જેવી ખુબ સારી નિશાળમાં ભણે પણ એ નિશાળ શરૃઆતમાં જરાય ગમે નહીં. બે કલાક બેસાડી રાખે એટલે મોટી સજા પામ્યા જેવું લાગે. સ્કુલ ડ્રેસની સફેદ લેંધી તો સાંજે હોસ્ટેલ પર આવે ત્યારે કાળી મેશ થઈ ગઈ હોય. ઘરે ચંપલ પણ નિયમિત પહેર્યા ના હોય એમાં બુટ તો ક્યાંથી ગમે. બસ અમારી નજરમાંથી છુપાઈને બુટ પહેર્યા વગર સ્કુલમાં ભાગી જવાનું. ગૃહકાર્યની નોટ લેશન કરવું ના પડે એટલે હોસ્ટેલમાં એવી જગ્યાએ સંતાડી દેવાની કે કોઈ શોધી જ શકે... જમવાનું પણ બે હાથે ને ચાવ્યા વગર બસ ઊતારવાનું... આવું તો કાંઈ કેટલુંયે...

સમાજની નજરે આવી દીકરીઓને સુધારવાની હોય ને એના માટે તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતા જોઈએ. પણ આવા તાલીમબદ્ધ ગૃહમાતાથી અમારી દીકરીઓ ડરે. ગાળો બોલશો, લડશો આવું કરશો તેવું કરશોતો ગૃહમાતા લઈ આવીશું ને બધી એક અવાજે ના પાડે..

ધીમે ધીમે પોતે જ સંચાલનમાં આવી.. ગૃહમાતા વગર બધા પોતાની જવાબદારી ઉપાડે..
ને આ મજાની વાત ગુજરાત સમાચારે કવર કરી...

હા બધુ હંમેશાં સરસ ચાલે એવું ના પણ હોય એટલે પંદર દિવસે તો ક્યારેક અઠવાડિયે લેક્ચર આપવું પડે ને પછી પાછુ બધુ રાબેતા મુજબ...

ક્યારેક પાછી આ બધી જ માતાજીઓ તમારા ભાષણની એક સીડી બનાવી દઈએ એટલે જ્યારે અમારી અંદરની મસ્તી વધે ત્યારે એને વગાડી દેવાની એમ કહે... છેને બધી હોંશિયાર, જબરી ને સખત મસ્તીખોર....
અખબારમાં તેમના વિષે લખાયેલી વિગતો...

આ કાર્યમાં મદદરૃપ થનાર સૌ સ્વજનોના કારણે જ આ બધુ શક્ય બને છે. નિમિત્ત બનનાર સૌનો હૃદયપૂર્વક આભાર...

#NomadicTribes #NomadsOfIndia #nomadicGirls #GirlsHostel #MittalPatel #VSSM #EducationForAll #RightToEducation

Monday, 11 September 2017

Teachers' Day Celebration at Unnati Girls Hostel - Mittal Patel surrounded by the enthusiasm

Trust me, it is difficult to compete with them when it comes to dressing up. Try once, if you think otherwise!!
Mittal Patel with Nomad Girls celebrating Teacher's Day at Unnati Girls Hostel
Our sweet daughters, 76 of them stay together and we do not have a typical warden to take care. Gosh! I distinctly remember the first time they arrived here. So many disputes, anger, fights, swearing in abundance. The foul language they used, even I had never heard in my life… and they even taught me the meaning of each of the swear words they used!!
“Be good or I will appoint a saree clad warden!!” I would tell them.
‘Nooooo Didi, promise we will be good!!” they would refuse in chorus.
Those promises would last for some moments or couple of days.
Their first day at H. B. Kapadia school was also memorable. They saw the school bell and experienced the urge to ring it like a temple bell. And ring, they did!! The entire school was out. Helpless teachers had no choice but to ignore this act.

I remember the first time they went to school with their individual water bottles. The entire class turned into one wet mess. Each of them took numerous turns to the water cooler to fill the bottle and then to the washroom!! We were afraid the teachers would give-up on them one day. But, our salutations to the teachers who took care of our daughters. For us working for these girls is a choice we have made but the teachers had no compulsion and yet they have nurtured our daughters so well. Their learning has improved, they are doing good at school. They have turned mellow but still carry their inherent spark. On this Teacher’s Day, 20 of our daughters became teachers for a day and all these memories came rushing back as I saw them blooming into such confident young ladies.
They are headstrong but they are equally sweet and caring. And all our effort will blossom when they grow into fine humans!!

We will always remain grateful to all who have supported their 

‘તૈયાર થવામાં ને નાચવામાં અમે બધાને પાછળ પાડી દઈએ.. હરિફાઈ કરવી હોય તો એક વાર આવી જજો...’ સાચુ કહુ છુ તમે એમને ના હરાવી શકો...

અમારી મીઠડીઓ... પહેલાં કરતા વધુ ડાહી બની ગઈ છે. એકસાથે 76 ભેગી રહે ને એને સંભાળવા પાછા કોઈ કડક સો કોલ્ડ બેન – ગૃહમાતા નહીં. આવી ત્યારે ખુબ માથાકૂટો, અંદર અંદર ઝઘડાને, ગાળ તો મેય બાપગોતરમાં નહોતી સાંભળી એવી બોલે, પાછા એના મતલબ પણ એમણે જ સમજાવ્યા...
‘ડાહી બની જાવ નહીં તો સાડીવાળા ગૃહમાતા લઈ આવીશું....’ ને એકસામાટા ‘ના દીદી... હવે નહીં કરીએ આવું ને તેવું...’ ને પછી તો બધુ રાબેતા મુજબ...
એચ.બી.કાપડિયામાં પહેલા દિવસે ભણવા ગઈને નિશાળનો બેલ જોઈને મંદિરના બેલને વગાડવાનું મન થાય એમ મન થયું ને ઊભા થઈને વગાડી આવ્યા. આખી નિશાળ બહાર ને બિચારા શિક્ષક...
પાણીની બોટલ લઈને પહેલીવાર નિશાળમાં જવાનું થયેલું, તે આખો ક્લાસ પાણી પાણી... ઠંડા પાણીનું કુલર અને બોટલ. બસ પાણી ભરવાનું ને એમ કરતાં બાથરૃમ તરફની હડીઓ વધી ગયેલી.. શિક્ષકો કંટાળી જશે તેવો ભય હતો પણ એ લોકોને સલામ કરવી પડે અમારી આવી નટખટ દીકરીઓને એમણે સાચવી..અમે તો સ્વીકાર્યું હતું પણ એમણેય સ્વીકાર્યુ...
ભણવામાં ઠીક ઠીક હતી પણ હવે સરસ ભણે છે. એકદમ ડાહી બનીને... શિક્ષક દિને 20 દીકરીઓ શિક્ષક બની... રાજી થવાયું...
અમારી આ બધી માતાજીઓ... અમને ખુબ વહાલી ને મીઠી પણ.... 
સરસ માણસ બને તો અમે કરેલું બધુ વસુલ....
આ દીકરીઓના ભણતરમાં મદદરૃપ થનાર સૌનો આભાર...

Monday, 28 August 2017

Winning the real games….

A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they
went on to win a different kind of game ……
Suddenly there was a wave of cheer and chirpy sounds all around, “Didi, we stood first in the tug of war game.” Our girls were all jubilant as they narrated their achievement. Their joy was contagious and obviously I too was infected by it….
“So how many girls had participated… how many were competing against you?” was my obvious question!!
“Oh, Didi there were many and all of them quite strong and stout and look at the skinny us.”
“So, how many competed against you?”
“We were so nervous about this event, everyone was all prepped up….” the chorus continued, it stirred the stillness that prevailed in the office… the chatter continued but none of them answered my questions. After all the girl-talk were over with they all decided to leave, “Can we all go?” they asked. I replied in affirmative. While everyone walked out, Kinjal opted to stay-back. Kinjal is daughter of charcoal makers. The family survives in absolute poverty. Her mother assists father in coal making. Kinjal and her sister Poonam stay with this hostel and they have a younger sister who is all set to tag them next year. The mother has bigger and better dreams for her daughters some of which her daughters have taken a cue of, why else would Kinjal plans to join the police force when she grows up??
Kinjal stood at the door, “Didi, I want to speak to you..” she became quite, there was another girl Bhoomi with her too.
“Yes, tell me what is it??”
“Didi, we never competed with anyone. There was no one against us. Hence, we were declared undisputed winners. You asked us many times but, none of us replied. We cannot lie! If we had not told you the truth we wouldn’t have liked our meals!! Hiding the truth would have pained us.”
Bhoomi also joined the narrative.
I was happy the girls spoke truth and commended their righteousness. Yes, they were winners and that was a matter to rejoice. “To participate in a competition is important but to have the courage to speak the truth is even more important and since you all showed that courage you have won another important lesson in life!!”
There was cheer and jubilation all around. Our girls were all cheering and shouting with joy. “we won, we won… no one dared to participate on knowing they were to compete against us…we won..”
We are glad our girls are understanding and following the true lessons of life. It is ok if they do not become an engineer or doctor. I am sure they will go on to win many challenges if they become better humans!!
Our hostels have 140 and 190 of such naughty and fierce girls and boys staying in it. So what if they get down to verbal abuse at every juncture? they are fun and honest and innocent...
A picture with these naughty bunch was mandatory after all, they went on to win a different kind of game ……

'દીદી રસ્સા ખેંચની સ્પર્ધામાં અમે પહેલા આવ્યા. 😊😊'
કહેતા કહેતા ખુબ બધો આનંદ અમારી દીકરીઓના મોઢા પર દેખાયો. સાંભળીને હુએ રાજી થઇ.
'કેટલી નિશાળની છોકરીઓ આવી હતી સ્પર્ધામાં? અને તમે કેટલા સામે સ્પર્ધા કરી?'
'દીદી બહુ બધી છોકરીઓ હતી. અને એય પાછી હટ્ટી કટ્ટી અમે હોસ્ટેલની છોકરીઓ જ આમ પાતળી હતી...'
'સ્પર્ધા કેટલા સામે થઇ?'
'અને દીદી અમને બહુ બીક પણ લાગી કે, આ બધા તો કેવા તૈયાર થઇ ને આવ્યા ને!' આમ ને તેમ ને ચબડ ચબડ... ઓફિસની નીરવ શાંતિ સાવ ડોહળાઈ ગઈ અને સૌથી અગત્યનું મારો એકેય પ્રશ્ન એમને સાંભળવો જ નહોતો બસ એમને બોલ્યા જ કરવું હતું. જોકે છોકરી ક્યો કે સ્ત્રીની પાછી એ આદતેય ખરી..
ફાઇનલી બધી જ ગર્લટોક પૂર્ણ થઇ અને પછી એમણે કહ્યું, 'અમે જઇયે.' મેં હા પાડી. ત્યારે અમારી કિંજલ બહુ સમજદાર દીકરી. પપ્પા કોલસા પાડવાનું કામ કરે ને મમ્મી એમને મદદ કરે. પપ્પા કરતા મમ્મીની હોંશ દીકરીને ભણાવવાની ઘણી ને એટલે જ કિંજલ અને એની બહેન પૂનમ હોસ્ટેલમાં ભણવા આવી. બીજીયે નાની બહેન છે જે આવતા વર્ષે હોસ્ટેલમાં ભણવા આવશે. અત્યંત ગરીબાઈમાં જીવતા આ પરિવારની દીકરી કિંજલને મોટા થઈને પોલીસ બનવું છે. એ કિંજલ બહાર જવાની જગ્યાએ ઊભી રહી.
'દીદી મારે વાત કરવી છે...' આટલું કહી થોડી વાર એ ચુપ રહી. બીજી દીકરી ભુમિ પણ સાથે હતી. મેં પૂછ્યું શું કહેવું છે?
'દીદી.... અમે કોઈ સામે સ્પર્ધા નથી કરી. સામે કોઈ આવ્યું જ નહોતું.. અને એટલે અમે પેલ્લા આયા. તમે પૂછતા તા પણ કોઈ સામે સ્પર્ધા કરી જ નતી એટલે કોઈ જવાબ નતું આપતું.. પણ ખોટું ના બોલાય ને? અને તમને ના કેત તો મને ખાવા ના ભાવત. આમ મનમાં કઇંક થાત...'
પછી તો ભૂમિયે આ વાતમાં જોડાઈ.
સાચું બોલ્યાનો હરખ મેં વ્યક્ત કર્યો.. સાથે જીત્યા તો કહેવાઈએ જ ને.... સ્પર્ધામાં ઉતરવું એ અગત્યનું બાકી આ સાચું બોલવા હિંમત જોઈએ અને એ તમારામાં છે સો એમાં પણ તમે જીત્યા...
આ વાત પછી બધી માતાજી ખુશ.. અમે જીતી જ ગયા.. અને હા અમે સ્પર્ધામાં આવવાના હતા ને એટલે બીજી નિશાળની એકેય છોકરીઓ ના આવી... હા હા હા...ની વાતો...
ભલે આ દીકરીઓ પોલીસ કે ડોક્ટર ના બને પણ જીવનની ખુબ સાદી વાતો શીખી જાય તોય ક્યાંય પાછી નહિ રહે...
અમારી હોસ્ટેલમાં આવી જ નટખટ અને હા ક્યારેક સખત ગાળો ભાંડતી 140 દીકરીઓ અને 190 દીકરા રહે છે અને એ બધા જ મજાના છે...
જીવનની અદભુત સ્પર્ધામાં કમાલ કરનારી અમારી દીકરીઓ જુદા પ્રકારની રસ્સા ખેંચમાં તો જીતી જ એટલે એમની સાથેનો મસ્ત ફોટો તો બને જ ને...

Wednesday, 23 August 2017

Innocence Vs. Marginalization - What is MOOORE important is LOVE & Concern for Children - NOMAD Children...

“I took this soap from her bag because I like fragrant soaps..”

“The aroma from his tiffin box was too good to resist, hence I broke his lunch box...”
A perfect blend of Absolute Transformation through  Love & Care - The Nomad
children we speak having  bad habits can also par-excel with flying colours 

“I did not have this kind of blanket, so when there was no one in the room I sneaked it in my bag…”
This may sound abnormal and alarming to you? In popular parlance such acts can be termed as theft but this kind of behavior is quite normal for children from nomadic communities. Taking any stuff, they have liked without seeking permission is a natural behavior for these children. The children hail from extremely deprived families, all they have experienced is hunger, physical and verbal abuse which in fact is second nature to these families. Access to decent meal, basic toiletries, plates and bowls, clothes, blankets, footwear etc. are a luxury to them.

Agreed that this conduct needs to be changed for better, thankfully have the opportunity to do that while they are with us staying at the hostel. The teachers and many of those working with them are fed up with such behavior, many have advised us to stop bringing such children to the hostels! But I firmly believe that if these children are fed well, are given positive experiences, have inspiring role models before them things will radically change for better for them. How else will our lovely daughters become achievers and bring such laurels for themselves and their communities, how can we stop bringing these naughty ones to stay with us at the hostel??

Wednesday, 5 April 2017

I want to educate my children and live my life with dignity

Mittal Patel with Madhuben Devipujak
“Ben, please take my Meera along with you, if she continues to stay here her life will be ruined!!” appealed Madhuben Marwadi Devipujak, a resident of Surendranagar’s Dudhrej town. Madhuben has walked out of her marriage and stays with her mother. She accompanies her mother to work as manual labor and earn living to sustain her three children. Madhuben is way too mature for her age. She must be 35 but is wise enough to take well thought decisions for the benefit of her family. Since she desired to start her own small venture but lack of initial capital held her back, VSSM gave her a interest free loan of Rs. 10,000.

“I have to earn so I am not a burden to my parents, I don’t plan to return to stay with my husband. I plan to send my 3 children to your hostel cause otherwise they stare at a bleak future.” A determined and self-respecting Madhuben resented being perceived a destitute.  

“There have been many instances when, mothers have withdrawn their children after enrolling them. They end up giving reasons of not liking with their child or the younger siblings aren’t liking without the elder ones or the deity isn’t pleased with the child receiving education etc. etc. What if you do the same??” I questioned.  

“God has made me experience enough challenges, I know the difference between right and wrong. I promise I will never complain again. Children are my life, I have held them close to my heart and am prepared to send them away for their own good. Trust me, I will never come to you with any complains,” assured a very firm Madhuben.  

“Ben, I want a picture of us together!!”

ખુદ્દારી સાથે જીવવું છે ને બાળકોને ભણાવવા છે

‘બેન મારી મીરાને તમને દઈ દેવી સે. આંય રેશે ને તો બગડી જાહે.’

સુરેન્દ્રનગરના દૂધરેજમાં રહેતા મધુબહેન મારાવાડી દવીપૂજક પતિ સાથે મનમેળ ના રહેતા પિયરમાં ત્રણ બાળકો સાથે આવીને રહ્યા. મધુબહેન મા સાથે છૂટક મજુરી કરવા જાય. જો કે પોતે સ્વતંત્ર ધંધો કરી શકે તેમ હતી પણ તે કરવા પાસે પૈસા નહોતા. અમે VSSMમાંથી 10,000ની લોન આપી. 

‘પિયરીયાને ભારે નો પડીએ ને એટલે કમાવવાનું.’ એવું એ માને. નાનપણમાં લગ્ન કર્યા હશે, ઉંમર 35ની પણ નથી પણ સમજણ ગજબની છે. ‘નથી જવું હવે હાહરે. ત્રણ છોકરાંને તમારા ભેગા મેલી દેવા સે. એ ભણસે ને તો એમની દશા મારા જેવી નઈ થાય.’ એવું એ મક્કમપણે બોલે. ઓશિયાળી કોઈ કહી જાય એતો જરાય ના ગમે. 

‘બાળકોને અમારી હોસ્ટેલમાં ભણવા મુક્યા પછી મા જ બાળકને પાછી લઈ જાય છે, અમને એના વગર નોહોરવે, માતાજી ના પાડે સે, મારો નાનકો ઈના વગર ખાતો નથી વગેરે બહાના કાઢે તમે પણ મીરાને મુક્યા પછી આમ કરશો તો?’

‘ભગવાને બહુ દેખાડી દીધુ સે. હમજદારીએ આવી ગઈ સે. કોઈ ફરિયાદ નઈ કરુ. એમના હાતર તો જીવું સુ, છાતીએ ચાંપીને રાખ્યા સે પણ દૂરેય એમના હાતર જ મુકવાની સું ને. ભરોહો રાખજો કોય દી મારી ફરિયાદ નઈ આવે.’ 

ખુદ્દાર મધુ ‘મારી સાથે એક ફોટો પડાવો બેન’ અને બસ એની સાથે સરસ મજાનો ફોટો ક્લીક થયો...